اتاقي از آن خود من

اینکه درازه ی تن نمای پارسال دوست امسال فوت.راستی من پشت سر خوابتم

لب های تو

موهای من را شانه می زند با قیچی.

انگشت های استخوانی ت

رگ های من را تیغ تیغ می کند

اگردست زدی به م.

چیزی را پوزخند نکن

که بعدن

شرمنده

ننه بابام

شی.

(نعشم سنگینه)

من یه دختر کوچولو ام

که بی گدار بر سطح خارجی

دو حباب های عرق کرده ت

نعره هاش

ثبتید

ت ـ ک

چی بود ترکید ؟

من را روی

آسفالت ـ پوستت

لخ لخ کشون کشون .... .. .... ...

(از یقه م گرفتی..مو که نداشتم)

بعد

زبونت

رو سریدی دور گردنم.

نزدیک بود دار م بزنید اااا

حالا

زنانگی من ۱۰۰۰۰۰۰ ماهه اونجا وایستاده خونشو بالا میاره.

چه درد ست با ..... ..... ..

امضا:میم سابق.نون امروز.خفه ی فردا

|+| با مداد رفيقه ي هم اتاقيميم.نجوا يا ... در شنبه سیزدهم مرداد 1386 و در زمانه ي16:45 |