اتاقي از آن خود من

خانه | رو در و دیوار اتاق | سوراخ الکترونیکی در

سربه زیر 1

با یه پک شروع شد.می دونی دارم مثه ادمایی که ابتدای گهکاریشونو رو صفحه ی تلویزیون به عرض میرسونن زر میزنم.زندگی من همیشه چن لایه بوده.اول صبح از یه دختر خوب سر میز صبحانه با عادت معمولیه خامه و مربا خوردن شروع شد.بعد پوشوندنه خودمو رسیدن به دانشگاه.این ابتدای تهوعه.سرمو میندازم پایین که تنها زمینو ببینم که دیده نشم.این جوریام.این سالهای اخیر سعی ام برای دیده نشدن این شکلی شده.یه موقع بود توی میل نامعلومی استحاله بودم که ببینندم.منو نیگا کنن که تو حاله رشدم.نیگام کنن که حتی تنفسام عادی نیس.(دیدی چی جور یه هو بی مقدمه لایه ای حقیرانه از هوا رو هورت میکشم؟) بعد پشیمون شدم وقتی دیدم حلقه زدن دورم وراندازم میکنن.شرم کردم.خواستم بشم کبک.شدم.سرم گیر کرد تو حجم غلیظ گه.یه مدت مدیدی طول کشید تا تونستم سر در بیارم.توقع نداشته باش داستان همه اشو مفصل تعریف کنم.به زبون اوردنش دهنمو گس میکنه.میبینی چه گنگو رو نوک پا از کنارش رد میشم.خلاصه سرم رفت تو دفترو کتاب که اکتفا کنن به گفتنه:دختر سربراهو درسخونیه.دانشگاه رفتم.که رشته ی خوبی هم بخونمو.....که چی؟که کار به کارم نداشته باشن.این شپشارو دیدی بی سرصدا قاطی تن یکی به زندگی گرم میشن.خب احمق قضیه ی منه دیگه.یه چن وقت شدم یه شپش خوب.و بی درد سر. از بابته من همه خیالشون راحته.عذابه کسی نیستم.دیده نمیشدم... ادامه دار

مریم

|+| با مداد رفيقه ي هم اتاقيميم.نجوا يا ... در یکشنبه نهم مهر 1385 و در زمانه ي16:0 |

business articles