• 
• باید نوشت.نوشتن واسه بعضیا یک کار ناگزیره.انگار اگه ننویسی یا معتاد میشی یا ولگرد.بنابراین باید نوشت.به نظر من نویسنده ها ،نویسنده به دنیا میان.با حس نوشتن.یا میل به جور کردن کلمات و آوردن اونها روی کاغذ.با عشق به گفتن هر چی که میبینن و حس میکنن و فکر میکنن.نوشتن اول خیلی چیز ها بهت میده.یه عالم کلمه،جمله و متن که مال خودته اما بعد یه دفعه خالی میشی.یعنی واقعا باید نوشت؟این سوال گر چه برای یه نویسنده احمقانه اس اما اتفاق می افته و بعد این که چه چیزی رو باید نوشت؟و اینجاست که شک آغاز میشه. شک سراغاز فهمیدنه . اگه شک نکنی هیچ چیزی برای نوشتن نیست . شک میکنی، پیدا میکنی و مینویسی تا  اثبات کنی گاهی حتی یه چیزایی رو که آخرش هم نمیفهمی چیه اما تو روحت هست . تو نقطه های تاریک و دست نیافتنی روح هر کس هست و نویسنده ها می نویسنش بدون اینکه بهش اشاره ای بکنن.اینجوریه که بعضی نوشته ها به نظر آشناست.خیلی.انگار که خودت نوشتی.نمیدونم بعد از این متن چی باید بنویسم؟باز هم از نوشتن؟درباره ی نوشتن.یا این بار فقط نوشته،کلمه،گفتن!بعضی نوشته ها فقط نوشته میشن که نوشته شده باشن.نه برای خونده شدن.فقط برای اینکه از وجودت جدا بشن.برای اینکه به خودت،فقط خودت ثابت کنی که این حرف مال توست.این کلمه ها مال تو بوده.انگار باید بگی تا سبک شی،تا این کلمه ها از ذهنت جدا بشه و جاش چیزای تازه بیاد،شاید شکهای تازه !اما بیشتر نوشته ها نوشته میشن تا خونده بشن.یعنی میخوای بگی تا همدرد پیدا کنی و اگه نه همدرد میخوای بگی تا انگار بقیه رو مطلع کنی از خودت،روحت ،ذهنت و افکارت.مثل یه کاشف . که همه رو خبر میکنه با کشفش . نوشتن کاویدن زندگیه . نویسنده یه کاوشگر . نویسنده توی تمام زندگی میگرده و چیزایی پیدا میکنه از روحش ،زندگیش . انگار تکه ای از وجودش رو مینویسه . سخته اما ننوشتن از اون هم سخت تره .نوشتن  یعنی جاودانه کردن با ارزش ترین تکه  های وجودت برای بشریت و ننوشتن یعنی پوسیدن.  

                                                                                               فرشته

                                                                    مریم

  RSS